Frederik Rutgers

 

Het laatste telefoongesprek dat ik met mijn moeder voerde, vorige week donderdag, was er een zoals we dat elke week voerden. Ik vertelde over mijn belevenissen in Nigeria en mijn moeder vertelde over wat ze die dag met Ruben gedaan hadden. Die dag hadden zij een kerstboom gekocht, met zijn drieën, Opa, Oma en Ruben. Ik hoorde altijd in haar stem dat ze genoot van de dagen met haar kleinzoon. Enthousiast deed ze verslag van al het grappigs dat Ruben tegen de verkoper gezegd had. Ik weet zeker dat alle uitspraken van Ruben ook opgeschreven zijn in een van de notitieboekjes die mijn moeder altijd bij zich droeg.

Een fantastische Oma voor Ruben, samen schilderen! Ze zag schoonheid in de kwaststreken van mijn zoon, een van de tekeningen hangt prachtig ingelijst in mijn huis in Nigeria. Cadeau van mijn moeder, thuis afgegeven, twee maanden geleden, vlak voor vertrek: Het was de laatste keer dat ik haar in levende lijve gezien heb.

Wat wij deelden is onze interesse in de wereld, dat wil zeggen, mijn moeder heeft mij daarin gestimuleerd. Er was een fase in haar leven dat ze fysiek niet in staat was om op pad te gaan, laat staan te reizen. De laatste jaren heeft ze dat overigens dubbel en dwars ingehaald, samen met mijn vader, onafscheidelijk als altijd.

Ik niet de wereld in, dan komt de wereld maar naar mij toe moet zij toen gedacht hebben. Het was een zoete inval bij ons thuis van vrienden en kennissen, mijn moeder als middelpunt.  

In die tijd, mijn tienerjaren, was ons huis een ontmoetingsplaats van verschillende culturen. Studenten van verschillende continenten van het Institute of Social Studies woonden bij ons in. Sommige zijn goede vrienden geworden. Familie Badoo uit Ghana, Familie Roldan uit de Filipijnen, Andrea is nu hier.

Ik herinner mij de zuurkool en hutspotsessies voor Afrikanen. Mijn moeder vond dat ze kennis moesten maken met de Nederlandse culinaire traditie. Hilarische taferelen leverde dat op- humor!

Humor, mijn moeder had een goed gevoel voor humor. Ze kon onbedaarlijk lachen, bijvoorbeeld om de imitaties van personen die mijn broer en ik af en toe ten tonele brachten.

Pem hield er ook van herinneringen op te halen. Toen ik voor het eerst thuis kwam voor weekendverlof in mijn uniform deed dat haar denken aan haar ouderlijk huis in Den Helder, waar jonge adelborsten over de vloer kwamen. Ik zat dan wel niet bij de vloot, zoals haar vader als officier, maar de associatie was daar. Samen met Opa Rutgers kwam ze naar de van Ghentkazerne, om mijn beëdiging als dienstplichtig marinier bij te wonen.

Mijn moeder was een sterke vrouw, een lieve vrouw, bevlogen, betrokken, aanwezig in de goede zin van het woord, je kon niet om haar heen. Ze gaf veel aandacht aan mensen en zaken die haar na aan het hart lagen, maar vond het ook heerlijk om aandacht te krijgen. Ze was een echt voorbeeld voor mij.

Lieve Mam, ik zal je vreselijk missen. Moge je ruste in vrede.